Bezoekregeling St. Agnes versoepeld

In de krant: Dagblad Kennemerland 13 mei 2020.

N.B. Op dit moment kunnen wij niet inschatten wanneer de 2e fase ingaat, waarbij meerdere woonzorglocaties hun deuren voor bezoekers mogen openen. Zodra daar meer over bekend wordt, hoort u dat uiteraard zo snel mogelijk. Veel locaties van ViVa! hebben inmiddels wel creatieve manieren gevonden om via bezoekerscabines of zgn. babbeldeuren familieleden toch in staat te stellen op een veilige manier contact met hun naaste te laten hebben. Voor meer informatie over de mogelijkheden in de locatie van uw naaste, kunt u contact opnemen met de locatiemanager.

 

’Ina zien is mooiste wat er is'

 

,,Het is het mooiste wat er is. Dat zei mijn vader maandag, toen ik op bezoek was.’’ Ina Groen-Stengs was een van de eerste familieleden die naar binnen mochten in woon- zorgcentrum Sint Agnes in Heemskerk. ,,We hebben samen de film van de begrafenis van mijn moeder bekeken. Het gaf een goed gevoel.’’

 

Ina’s vader woont sinds november in de woonzorglocatie van de Viva Zorggroep. ,,Mijn moeder woonde hier al drieënhalf jaar. Mijn vader woonde beneden, in een aanleunwoning. Tot het niet meer ging. Hij werd vergeetachtig en het gevaar op vallen werd te groot. Het was mooi toen hij weer bij mijn moeder ging wonen: hij werd weer die zorgzame man. Hij had weer een doel.’’

 

Overleden

,,Mijn moeder is op 3 april overleden. Niet aan corona, hoor. Ze werd ziek en toen duidelijk werd dat ze het niet zou halen, werd ze naar beneden gebracht. Werd ze in een aparte ruimte verzorgd. Samen met mijn broers heb ik bij haar gewaakt.

Het was moeilijk voor mijn vader, want hij kon niet bij haar zijn. We hebben veel steun gehad aan de arts Brenda en de personeelsleden. Brenda heeft geregeld dat mijn vader nog een keer bij mijn moeder kon zijn. Hij was erbij toen ze bediend werd. Dat is een beeld dat ik nooit meer vergeet. Zoveel verdriet. En ik kon hem niet troosten, want ik moest op een afstand blijven. Hij mocht ook nog afscheid nemen nadat ze overleden was. Maar hij kon niet mee naar de begrafenis. Hij begreep heel goed dat mijn moeder overleden was. Hij werd onrustig, riep ’s nachts om haar. Het was heel erg dat ik niet bij hem kon zijn. We hebben beeldbellen geprobeerd, met veel hulp van de verzorgenden. Maar het was moeilijk voor mijn vader om te begrijpen. Daarom was het fijn dat we hem afgelopen vrijdag in het praathuis konden spreken.’’

 

Nog mooier was het voor Ina om haar vader maandag ’in het echt te zien’. ,,Er was een hele vragenlijst. Of we misschien besmet zouden kunnen zijn. Ik was goedgekeurd.’’ Ina’s temperatuur werd gemeten, ze moest haar handen desinfecteren. ,,En ik moest een mondkapje op en handschoenen aan. Dat is goed, maar ook een beetje wrang, want voor mijn werk in de ouderenzorg krijg ik die beschermende middelen niet.’’

 

Samen hebben ze naar de begrafenis van Ina’s moeder gekeken. ,,We hadden alles gefilmd. Ik heb zijn hand vastgehouden, dat kon best, want ik had toch handschoenen aan. Het was heel mooi. Hij zat heel intens te kijken. Mijn vader was gelukkig niet al te emotioneel, maar het helpt hem wel om het overlijden van mijn moeder een plekje te geven. We hebben samen een mooi leven gehad, zei hij."

Brenda, de arts, kwam nog even langs. "Fijn hè", zei ze, "dat Ina langs komt". Hij zei: dat is het mooiste wat er is.’’

 

,,Het was een moeilijke situatie. 4 mei zouden ze zeventig jaar getrouwd zijn geweest. Eigenlijk is het een mensonterende situatie, dat mijn vader zo alleen moet zijn.’’ Gelijk voegt Ina eraan toe: ,,Maar iedereen in het huis is zo lief voor mijn vader. Het is ook een lieve man. Iedereen doet heel erg zijn best voor hem. Dat geeft mij ook wel een goed gevoel.’’

 

Ina ziet alweer uit naar de volgende keer dat ze op bezoek mag. ,,Maar dan moet ik wel wat te doen hebben. Het is al moeilijk om een halfuur met mijn vader te praten. Ik ben meer een doener. Misschien moet ik een fotoboek meenemen.’’